Archive Anecdotage

12 Opnieuw geboren

In '83 heb ik met Black Sabbath een album genaamd Born Again gemaakt. De illustratie voor de cover was een verassend smakeloze imitatie van een stralend rood, pas geboren baby met lange gele vingernagels en 2 gele hoorn op zijn hoofd.

Ter voorbereiding van de wereld tournee oefenden wij in Birmingham, de thuisstad van de Sab's, en op een dag bezochten we de productie maatschappij L.S.D.(Light & Sound Design(licht en geluid ontwerp)). Er werd aan ons gevraagd of we een idee hadden voor een podium set.

"Stonehenge", zei Geezer Butler.
"Ja, dat is geweldig", zei de set ontwerper, "Hoe zie je dat voor je?"
"Ware grote natuurlijk", antwoorde Geezer.

Dus, maakte zij, van fiberglas, een replica op ware grote van Stonehenge: Het complete Stonehenge, wat nogal groot is.

Dit alles was opgedeeld in stukken die in elkaar paste, verpakt in containers en naar Canada verstuurd waar wij de tour zouden openen in het Maple Leaf Gardens, een ijshockey arena in Toronto. Het grootste gedeelte bleef in de containers. Met de grootste moeite konden we drie monoliten opzetten met twee dwarsbalken, ongeveer 30 feet(10 m) hoog.

De dag voor de show. Sommigen van ons waren van hun stuk gebracht toen we een dwerg, met zichzelf bezig zijnd, zagen. Tijdens de generale repetitie kwam het geluid van een schreeuwende baby, met een verkrachte stem, brullend uit het immense PA systeem. Tegelijkertijd baande de dwerg, gekleed in een karmozijnrode maillot, lange gele vingernagels en 2 horens op zijn hoofd, zich een weg in een grotesk verwrongen manier boven over Stonehenge, de stem van de baby mimend.

Op een bepaald moment viel de dwerg achterover van Stonehenge in het donker achter de set op een berg strategisch geplaatste matrassen. Het geschreeuw verzwakte en de intro tape ging over in het geluid van een slaande klok, op welk moment een paar roadies gekleed als dru´den met een kap over hun gezicht getrokken en nauwelijks zichtbare Reeboks onder hun jurken, hun spoor over het podium volgden, verzonken in diepe heidense gedachten.

Toen begon de band te spelen en liep ik naar het begin van het podium, nonchalant naar mijn setlist kijkend en hup daar gingen we door de set. Door een onbekende reden kon ik de tekst van het openingsnummer niet onthouden, en veiligheids halve hadden we ze op de vloer bij mijn microfoon geplakt.

Na het oefenen zette Bev Bevan en ik vraagtekens bij de integriteit van het hele dwerg gebeuren maar onze tour manager Don Arden, zei: "Maak je niet druk, de kids zullen het te gek vinden".

Showtijd - Het licht ging uit, de uitverkochte zaal brulde. De tape begon. Het publiek keek omhoog en zag de dwerg. Door de coulissen glurend zag ik 10.000 open monden. De dwerg viel. Het geschreeuw verstomde. De bel sloeg. De dru´den volgden hun spoor. Het geschreeuw ging door. Iemand had de matrassen verplaatst.

De band begon. Ik kwam in actie, een fractie te laat. Vanwege een onbekende oorzaak was het enige missende tijdens de generale repetitie het droog ijs geweest; en nu baande zich een borsthoge witte wolk zich een weg naar de voorkant van het podium.

Met een blanco geest en een "griekse lach" begon ik aan de hopeloze race voor mijn tekst. Ingehaald door de cumulus wolk op de laatste yard(91,44 cm) en drie maten te gaan bukte ik in de wolk en begon vruchteloos in de mist te meppen om een idee te krijgen van de eerste lijn. Op dat moment gingen de voetlichten aan, mijn moeilijkheden vergrotend. Op de juiste maat stond ik op, niet helemaal, alleen mijn hoofd was boven het droogijs, en zong een paar regels klingklare onzin. Daarna dook ik weer naar beneden - nog meer heftige arm bewegingen - ik zag woorden, het eerste couplet, maar wat een hel. Omdat het droogijs begon te zakken en dunner werd werd mijn geflapper en gekruip steeds bizarder en werd ik, samen het het publiek, tot een hopeloos giechelend wrak.

We zagen de dwerg niet meer. Ik leerde mijn tekst en de rest van de tour was ok.


© Ian Gillan 1996

Terug naar:
back to the archive anecdotage