Archive Anecdotage

14 Plof!

'Plop plop of wee wee?', een jonge engelse moeder kan navraag doen naar haar recent geëvacueerde kind; subtiel tevreden zijnd met zichzelf dat regelmatigheid van de basis dingen behaald word in het traumatische post-'doe het in je broek' tijdperk.

Ik weet niet wat het duitse woord voor 'plof' is maar het zou iets speciaals moeten zijn om het meest frequente en getimede gebeuren in het leven van opgroeiende kinderen te beschrijven. Ik bedoel…. het moment dat de stront de pot raakt. Zo regelmatig als deze functie dan wel of niet mag zijn, het resultaat, in Duitsland, is onvermijdelijk…..'plof'. Niet 'plons' of 'plop' of zelfs…. Oops, maar, hopelijk, een gelijk en accuraat duits woord dat het zelfde geluid maakt als 'plof'.

Het is de plank. Ja, de plank of richel als je wilt. Een pocelijne onderbreker. Waarom?

Als je moet dan moet je - en in de wilde vroege jaren van de mensheid was het waarschijnlijk niet een groot probleem; collectief gezien in ieder geval. We leerden samen te leven en families werden stammen, dorpen, steden enz., manieren werden uitgevonden om met onze stinkende rotzooi om te gaan.

Voor parijzenaars, natuurlijk, de 'stille voetstap, is of was tot voorkort een manier van leven, maar dat was vooral vanwege de honden die het op straat deden, perfect gestijlde grijnzende hondjes die hun baasjes in de urinoirs nadeden

Dit is het verhaal van Lenny Haze, een amerikaanse drummer, op tour in Engeland. Problemen hebbend met zijn oude achter uitgang kreeg hij het plotselinge gevoel om naar de badkamer te moeten gaan. Permanente desoriëntatie maakt alles moeilijk voor Lenny en dus toen hij het bed uit kwam viel hij met zijn hoofd op de vloer. Dit veroorzaakte een dusdanig krachtige ontlasting dat 2/3 van het plafond opnieuw gedecoreerd was. Een briefje van 20 pond was zijn manier om zich te verontschuldigen aan het kamermeisje

Het punt is dat de meeste van ons proberen om het plaatje, de lucht en de substantie van ons afval zo snel als mogelijk te laten verdwijnen. Zo niet de Duitsers. Oh nee! Zij vangen het op, is mij verteld, om het te bestuderen.

Waar zoeken ze naar?

Naar iets dat er niet hoort te zijn? Een long misschien? Een paar kleine beestjes? Of zou het kunnen zijn, zoals bij theeblaadjes, dat de toevallige staat van het gevallene kan vertellen hoe de conditie er in de toekomst uitziet?


Ik beledig alleen mij vrienden, vriend. De rest kan de pot op.


© Ian Gillan 1996

Terug naar:
back to the archive anecdotage