Archive Anecdotage

16 Je moet er van houden

Op een dag, niet lang geleden, was ik mijn broek kwijt. Onzorgvuldig van mij, ik weet het, maar ik was hem vergeten in mijn koffer te doen voor de reis naar Japan. Normaal blijven ze na elke show in de kleedkamer achter, altijd doorweekt van het zweet. Ze komen altijd weer terecht, met liefde gewassen, neergelegd met de rest van mijn kleren bij het volgende optreden. De onbezongen helden van de backstage afspraak met de catering en de garderobe mensen op een professionele manier; en wij mogen ons concentreren op "grotere" dingen.

Ok, het was verordend dat we tijdens de Japan tour geen garderobe mensen zouden hebben vanwege de kosten. Ondanks dat het op dat moment logisch was bleek het een verkeerde besparing. Ik arriveerde in Nagoya zonder broeken; waarschijnlijk omdat ik er zelf al een paar jaar geen rekening mee hoefde te houden wat ik op het podium moest dragen en de broeken afdeling in mijn hoofd(ziek) is meer bezorgd over de inhoud dan hun afwezigheid.

Dus was ik gedwongen te improviseren, bij iedereen die mij zou kennen of de moeite zou nemen om te kijken, zouden de alarmbellen afgaan. Ik heb het aankleed gevoel van een saxofoon, ik ben voor kleermakers elegantie als het witte huis voor politieke correctheid. Het probleem is dat de functie van kleding mij nooit geïnteresseerd heeft. Ik heb dapper geprobeerd te reageren op de aanmoedigingen van 'zij die zich hier mee bezig houden' maar het is nooit wat geworden

Ik was echt verbaasd, waar gaat het over? Het stripboek 'Ketwangg' had zoveel moeite gedaan om spendex typetjes te sturen voor een beschrijving van mijn onderste helft in het begin van de jaren '80, ik dacht dat het een nieuw soort broeken pers was. Misschien is het de verwachting, gewoonte, hokjesgeest….weet je, Millets en Gucci, Hippies en Punkers. Mensen ( nee ik bedoel geen 'echte' mensen, alleen 'sommige' mensen die de zelfbenoemde arbiters van de mode zijn, de burgerlijke dienaars van stijl) willen graag weten waar je voor staat en je kleren dragen je intentie uit. Dat is toch aardig, niet dan?


Hoe dan ook, toen ik in mijn koffers keek kon ik niets opvallends vinden om op het podium te dragen. Een oude vormeloze broek, schaam je, pyjama; hm zou kunnen; trainingspak, te zwaar als het nat is….geen idee. Mijn eerste behoefte op het podium is comfort. Ik wil mijn schouders en armen niet bedekt hebben. Toegegeven dit sluit mij uit voor het cabaret circuit, maar wat maakt het uit, ik verras haar met een hondje(zip - woef!). Ik kan niets straks dragen vanaf mijn middel naar beneden omdat ik graag op en neer spring. Als ik eenmaal iets gevonden heb dan ben ik geneigd het jaren lang te dragen totdat het uit elkaar valt of dat het weg getoverd wordt door de gene "die hier wel iets mee hebben".

'Oh kijk! Een korte broek, dan kan wel'. Die ene gedachte, gevormd in een nanoseconde, die onbezorgde beslissing wel overdacht vrij van consequenties; wel eens van de Chaos theorie gehoord? Ok, ik ben werkelijk verbaasd dat het universum niet in elkaar is gestort, tot nu toe dan.

Een oud paar Converse All Stars ( nou ja!), een wijde zwarte korte broek( ongeveer op knie lengte) en een afgeknipt zwart T-shirt…. Fantastisch. Ik boogiede door 2 of 3 shows voordat de zwarte wolken zich samenpakte. Het gerommel van een aankomend onweer. De gecoördineerde golf van kritiek kwam aan als een tsunami. 'Wij' (of te wel een ieder die in de kamer kon komen)'wij houden NIET van DEZE korte broek!' 'Wouw' dacht ik, 'dit is voor het eerst'. Het meeste wat mijn kleding ooit bereikt had was……niets; een gapende ambivalentie. 'Wat' peinsde ik' kan de aanleiding voor deze reactie zijn geweest?' Het commentaar varieerde van 'het laat je benen dun uitkomen( oh jé, daar raak ik echt van overstuur) tot, en dat is mijn favoriet, 'het zou niet erg zijn geweest als het zomer was'. Ik heb nieuws voor je maatje, hier op het podium is het alle avonden zomer; kijk maar eens naar de plas waar ik in sta na 2 uur rondspringen.

Het resultaat was nogal productief. De 'Korte broek' was aanvankelijk een tijdelijk iets, een nuttig iets, maar nu natuurlijk werd het iets interessants en ik heb nooit in mijn leven interessante kleding gehad…..dus, denk ik, dat ze nog wel een tijdje blijven.

Het werd duidelijk dat het gefaalde complot(De Grote Broeken Samenzwering) van een dusdanige machiavellistische grote was dat de enige verhindering…….smaak was! Wat mij herinnerd aan een paar regels die ik een keer gevoeglijk gekrabbeld had….

Zintuigen….


Als ik mijn zintuigen zou verliezen
     en vele zeggen dat ik dat heb
Dan zou ik ze in deze volgorde verliezen.
Zien zou de eerste zijn die gaat
     het laat het toch al afweten.
En vlak daarna het Gehoor
     Ik heb een paar rustige dagen nodig
Ik ben genoeg Geraakt
     en geur is verspild aan mij.
Ik denk dat ik tot het laatste bewaar
     mijn Smaak…. mijn onberispelijke Smaak.


© Ian Gillan 1996

Terug naar:
back to the archive anecdotage