Archive Anecdotage

18 5K

Ik geef de voorkeur aan 3A, maar dat is niet belangrijk. Behalve…..vandaag, 21 jan '97…..een van die dagen.

Ongeveer 4 uur na het vertrek van onze vlucht van Gatwick, London, VS 015 naar Orlando, vraag ik een passagier achter mij in 6H te stoppen om mijn stoel leuning te gebruiken als hefboom iedere keer als hij naar zijn voeten reikt, omdat…..het maakt mij wakker. Ik maak geen gewag van het onvrijwillig optrekken van mijn wenkbrauwen als hij een grote pluk Gillanhaar grijpt in zijn pogingen om op te staan.

Ik maak er geen gewag van omdat…..hij zijn ogen dichtknijpt, wouw, ogen dichtknijpen, één niveau boven stoelknijpen.

Ik ben niet stom. (hèhè).

Onmiddellijk begrijp ik dat niet ik degene ben die fout is. Deze man wil niet in twijfel getrokken worden, omdat hij woest staarde, beslissend of hij mij neer zou slaan of me 'midden boven de Atlantische Oceaan' uit het vliegtuig zou laten gooien, nam ik meer risico. En vanwege het ontbreken van een verbaal antwoord zeg ik, bijna Oliveriaans, "Eh, begrijp je wat ik bedoel?"

Lange pauze, nog meer ogen dichtknijpen en een ontwijkende blik. Hij zegt: "Ik heb een slecht been(bedwing je, ik wacht), hij is helemaal samengebald, hij is één grote bal. Nu krijgen we sarcasme…."Voor het geval dat het je nog niet opgevallen was". Ok, geef ik mezelf toe, hij zit achter mij…..had het moeten zien.

Meer knijpen, dan,…..daar komt hij….."sommige van ons hebben gehandicapte hersenen en daar val jij onder."

6H punt kommade naar het achterste deel en gaf mij stof tot nadenken….

Maak je niet druk om de syntax, de man heeft gelijk. Ik bedoel, hoe DURF ik een 35-40 jarige hinkende man te vragen ergens anders aan te denken dan zichzelf. In wat voor een wereld leef ik? Wie denk ik dat ik ben?

Ik stop om na te denken over wat mijn moeder mij geleerd had. Een les of 2. Zei zij "Jongen, er is maar één ding in het leven dat je niets kost,…..en dat zijn manieren, goede manieren. Schaam je niet om 'alsjeblieft' en 'dank u wel' te zeggen als iedereen om je heen knorrig en veeleisend is. En ben niet bang om vriendelijk te lachen als antwoord op een vriendelijk gebaar of een uitgestoken hand; ongeacht hoe uncool het in het gezelschap van je vrienden is.

Natuurlijk gebruikte ze niet het woord 'uncool' maar ik begreep wat ze bedoelde. Zei zij vele wijze woorden maar dat deed mijn vader ook, ondanks dat hij het nooit met haar oneens zou zijn, zouden er altijd zijn aanhangsels zijn.

"Je moeder heeft gelijk, jongen, maar als niets werkt, inclusief weglopen,….."
Ja, paps?......

"zorg er dan voor dat je de eerste klap uitdeelt en wees er zeker van dat het een goede is. Zorg dat je zeker bent van je zaak en geef nooit maar dan ook nooit toe….. behalve, als je geluk hebt, als de ander zijn fout in ziet en je de hand wil schudden of je een drankje aanbied, liefst alle twee, in welk geval jij en je 'vriend' jullie leven gebeterd hebben."

Ok, nu sluit ik mijn ogen.

Als hij het weer doet dan hoek ik hem. Niet echt. Ik bedoel…..hij zou niet durven, toch?


© Ian Gillan 1997

Terug naar:
back to the archive anecdotage