Archive Anecdotage

42 De ultieme zoektocht

Ik stond op het punt om een boek te schrijven maar ik kon geen pen vinden. Ik had de eerste duivelse paragraaf geboetseerd, maar kon ik communicatie gereedschap te pakken krijgen? Nee!

Beelden belemmerde mijn hersenenů.. geen potlood! Gefascineerd door mijn eigen incompetentie mixte ik een glas Tang. De borsten en venusheuvel (het hoofd thema van mijn epiek groeide).

Woestelingen fladderde tussen de tegels voor een kleurtje zodat ik hun opgezwollen leden onsterfelijk kon maken voor een kleine royalty. Adze snijd kano's, weerkaatsend met seksuele schreeuwen overhandigt in vreemde tongen, passeerden de ondergaande zon. Stomme soldaten van roeispanen voorzien in de unisono, in harmonie. Niemand ergens in ge´nteresseerd behalve 'Waar is die blinkende balpen?'

Families, stammen, dorpen, steden, gemeenschappen, inbrekers, prutsers, hoornblazers, dierentuin oppassers, trapeze artiesten, poes frunnikers, aaiers, filantropen, fakirs en grote hagedissenů.verenigt, in de ultieme zoektocht.

ů.. En de schreeuw ging rond, het bericht werd rond gebracht, de vraag was gesteld, de houding aangenomen, de claim gemaakt, het raadsel opgezet, het probleem opgelost, de parameters gedefinieerd, het plaatje helder.

'Heeft iemand een viltstift?'ů Het antwoord was duidelijk, Nee. Dus bleven ze allemaal sterfelijk. Dat zal ze leren! Eikels.


© Ian Gillan 1998

Terug naar:
back to the archive anecdotage