1. Edel's Ian Gillan biographies voor 'One Eye To Morocco'
  2. Ian Gillan Biographie
  3. Ian Gillan door Jeff Miers


Ian Gillan - "One Eye To Morocco"

Zijn unieke stem is direct herkenbaar. In vroege dagen was Ian Gillan erg beïnvloed door de jonge Elvis Presley, als ook door Little Richard, Buddy Holly en anderen uit die dynamische tijd. Tijdens deze jaren van ontwikkeling nam hij dit grote scala van muziekale genres die Engeland in de jaren 60 overspoelde in zich op.

Ian Gillan ontmoette Roger Glover toen hij toetrad tot de harmony groep Episode Six in 1965. Ze leerde hun handel en wandel tijdens het toeren met Dusty Springfield en met 5 optredens per avond - 8 in een weekend - in tentjes als The Storyville Clubs in Keulen en Frankfurt, als ook tijdens een lang verblijf in het Casino du Liban vlakbij Beirut.

In 1969 werden ze 40 procent van Deep Purple toen ze werden aangenomen als zanger, bassist en opkomend schrijvers team.

Gillan ontwikkelde zich in het begin van het volgende decennium als "de stem" van Deep Purple. Zijn benadering van het zingen op "Deep Purple in Rock" zette een nieuwe standaard.

Ian speelde een interpreterende rol van Jezus Christus in JC Superstar, de oorspronkelijke studio opname op MCA Records, London 1970.

In een recent vraaggesprek koos Gillan de nieuwe Russische eerste minister Vladimir Puttin, de Zimbabwaanse leider Robert Mugabe en pop idool Britney Spears om te gast te zijn, voor een weekend, op een verlaten eiland. Denkend aan '….een goed gesprek met Putin terwijl Mugabe zich tegenover Spears rechtvaardigt.'

Ian Gillan deed iets compleet nieuws in de jaren 80 met zijn beroemde tournees in voorheen onontdekte gebieden(zie hiervoor de gigography op deze site). Sting, nadat hij solo ging, vroeg een tour schema 'precies zoals Gillan'.

Hij speelde de rol van Charles Darwin op de Bolland en Bolland opname, Darwin - The evolution, in 1991.

Ian Gillan zong 2 maal, in duet met Luciano Pavarotti, de Aria Nessun Dorma, in 2001 en 2003.

Zijn interesses buiten muziek zijn: familie, lopen, drinken in goed gezelschap, het neer krabbelen van zijn gedachten, actuele zaken en het volgen van het geluk en ongeluk van QPR, de voetbalclub van west London die hij al zijn hele leven gesteund heeft. En…..zoals alle fans is hij een filosoof.

Gillan treed met Deep Purple nog steeds op voor volle zalen in grote arena's over de hele wereld - 48 landen vorig jaar - en is nog steeds op tour als support voor het laatste Purple album 'Rapture of the Deep'. Boven op dit alles heeft Ian eindelijk de tijd gevonden om zijn lang verwachte solo album 'One Eye to Morocco' op te nemen.

Ian Gillan over 'One Eye To Morocco':

'Het begon allemaal in Cracow, Polen, eind december 2005. In een café waar Oscar Schindler actief was tijdens de donkere tijden halverwege de 20ste eeuw zat ik aan tafel tegenover mijn vriend Tommy Djiubinski die mij hier alles over vertelde. Hij was al ver gevorderd met het verbazingwekkende verhaal toen een vrouw, die achter Tommy langs liep, mijn aandacht trok. Ik werd aangetrokken door haar magnetisme.

'Sorry, wat zei je?'
'Ah, Ian jij hebt één oog op Marokko.'

Dit betekende dat ik niet geconcentreerd was op het huidige onderwerp. Ik bood mijn excuses aan en we gingen door.

Later wilde ik weten wat die uitdrukking betekende en Tommy gaf mij de volledige versie….Je hebt één oog naar Marokko en de andere naar de Kaukasus. We konden alleen maar gissen waar dit vandaan kwam maar we werden het eens over wat dit puntige gezegde betekende, namelijk afgeleid zijn van alles en iedereen door de verleiding van iets exoties.

Dus stopte ik het weg onder onvolledige spreekwoorden, vage spreuken of, meer waarschijnlijk, interessante uitdrukkingen.

Drie jaar later was er, vanwege een ziekte in de familie, een onverwachte pauze in de Deep Purple tour en dus pleegde ik wat telefoontjes en we keken of we een nieuw album konden maken. Tegen de tijd dat we klaar waren met tellen hadden we 38 liedjes in verschillende stadia van klaar zijn. Ongeveer de helft van deze liedjes werden afgeschreven omdat er teveel aan moest gebeuren in de voor ons ter beschikking zijnde tijd, de rest werd op de 'korte lijst' gezet.

Er was één liedje in het bijzonder - toen nog zonder titel en tekst - waarvan ik voelde dat die de kern van het nieuwe project moest zijn. Dit liedje was de maatstaf waaraan alle andere moesten voldoen en dus werd het proces makkelijker omdat we een maatstaf hadden of zelfs een interessante uitdrukking - Aha!

'One Eye to Morocco' werd de titel van het nummer en werd tevens de titeltrack van het album, en daar heb je het - hoe passend."

Tracklist 'One Eye To Morocco':

1. One Eye To Morocco (Gillan/Morris)
2. No Lotion For That (Gillan/Morris)
3. Don't Stop (Gillan/Appleby)
4. Change My Ways (Gillan)
5. Girl Goes To Show (Gillan/Morris)
6. Better Days (Jackson)
7. Deal With It (Gillan/Morris)
8. Ultimate Groove (Jackson)
9. Sky Is Falling (Gillan/Morris)
10. Texas State Of Mind (Jackson)
11. It Would Be Nice (Gillan/Morris)
12. Always The Traveller (Gillan/Morris)

Meer informatie over Ian Gillan zijn carrière

Profesioneel interessante perioden

1962 - 1964 The Javelins
1964 - 1965 Wainwright's Gentlemen
1965 - 1969 Episode Six
1969 - 1973 Deep Purple
1976 - 1982 Various Gillan bands
1983 - 1984 Black Sabbath
1984 - 1989 Deep Purple
1989 - 1992 Solo work
1992 - Deep Purple

Belangrijke opnamen:

Deep Purple
Concerto for Group and Orchestra
Deep Purple in Rock
Fireball
Machine Head
Made In Japan
Who Do We Think We Are
The Battle Rages On
Purpendicular
Abandon
Bananas
Rapture of the Deep

Black Sabbath
Born Again

Various Gillan Bands
Clear Air Turbulence
Scarabus
Live at the Budokan (1&2)
Mr. Universe
Glory Road
Future Shock
Double Trouble
Magic

Solo Albums
Naked Thunder
Toolbox
Dreamcatcher
Gillan's Inn (Dual disc w/DVD)
One Eye to Morocco
With Roger Glover
Accidentally on Purpose

The Javelins
Sole Agency and Representation

Books:

The Candy Horizon (poems 1969)
Autobiographies - Child in Time (1 & 2) - 1990's
Smoke This! (recent)

DVDs:

The Highway Star
Gillan's Inn
Live in Anaheim

Collecties:

Singles, Gillan A and B sides plus all the videos (Demon Records)
Boxed sets of re-mastered Gillan albums (Demon Records)

Website:
Tijdens het verkennen van deze labyrintische website zal je historische tourdata evenals andere informatie vinden, waaronder Ian's beroemde artikelen (Dear Friends), video clips en correspondentie.
www.gillan.com



TOP

 

Ian Gillan Biographie

Geboren op 19 augustus 1945 in Hounslow, Engeland

Ian Gillan is een zanger.

Zijn unieke stem is direct herkenbaar. In vroege dagen was Ian Gillan erg beïnvloed door de jonge Elvis Presley, als ook door Little Richard, Buddy Holly en anderen uit die dynamische tijd. Tijdens deze jaren van ontwikkeling nam hij dit grote scala van muziekale genres die Engeland in de jaren 60 overspoelde in zich op.

Ian Gillan ontmoette Roger Glover toen hij toetrad tot de harmony groep Episode Six in 1965. Ze leerde hun handel en wandel tijdens het toeren met Dusty Springfield en met 5 optredens per avond - 8 in een weekend - in tentjes als The Storyville Clubs in Keulen en Frankfurt, als ook tijdens een lang verblijf in het Casino du Liban vlakbij Beirut.

In 1969 werden ze 40 procent van Deep Purple toen ze werden aangenomen als zanger, bassist en opkomend schrijvers team.

Gillan ontwikkelde zich in het begin van het volgende decennium als "de stem" van Deep Purple. Zijn benadering van het zingen op "Deep Purple in Rock" zette een nieuwe standaard.

Ian speelde een interpreterende rol van Jezus Christus in JC Superstar, de oorspronkelijke studio opname op MCA Records, London 1970.

In een recent vraaggesprek koos Gillan de nieuwe Russische eerste minister Vladimir Puttin, de Zimbabwaanse leider Robert Mugabe en pop idool Britney Spears om te gast te zijn, voor een weekend, op een verlaten eiland. Denkend aan '….een goed gesprek met Putin terwijl Mugabe zich tegenover Spears rechtvaardigt.'

Ian Gillan deed iets compleet nieuws in de jaren 80 met zijn beroemde tournees in voorheen onontdekte gebieden(zie hiervoor de gigography op deze site). Sting, nadat hij solo ging, vroeg een tour schema 'precies zoals Gillan'.

Hij speelde de rol van Charles Darwin op de Bolland en Bolland opname, Darwin - The evolution, in 1991.

Ian Gillan zong 2 maal, in duet met Luciano Pavarotti, de Aria Nessun Dorma, in 2001 en 2003.

IG treed met Deep Purple nog steeds op voor volle zalen in grote arena's over de hele wereld - 48 landen vorig jaar - en is op het moment op tour als support voor het laatste album 'Rapture of the Deep', ook is hij bezig met het opnemen van zijn nieuwe album 'One Eye to Morocco'.

Zijn interesses buiten muziek zijn: familie, lopen, drinken in goed gezelschap, het neer krabbelen van zijn gedachten, actuele zaken en het volgen van het geluk en ongeluk van QPR, de voetbalclub van west London die hij al zijn hele leven gesteund heeft. En…..zoals alle fans is hij een filosoof.

Profesioneel interessante perioden:

1962 - 1964 The Javelins

1964 - 1965 Wainwright's Gentlemen

1965 - 1969 Episode Six

1969 - 1973 Deep Purple

1976 - 1982 Various Gillan bands

1983 - 1984 Black Sabbath

1984 - 1989 Deep Purple

1989 - 1992 Solo work

1992 - (current) Deep Purple

Belangrijke opnamen::

Deep Purple

Concerto for Group and Orchestra
Deep Purple in Rock
Fireball
Machine Head
Made In Japan
Who Do We Think We Are
Perfect Strangers
House of Blue Light
The Battle Rages On
Purpendicular
Abandon
Bananas
Rapture of the Deep

Black Sabbath

Born Again

Various Gillan Bands

Clear Air Turbulence
Scarabus
Live at the Budokan (1&2)
Mr. Universe
Glory Road
Future Shock
Double Trouble
Magic

Solo Albums

Naked Thunder
Toolbox
Dreamcatcher
Gillan's Inn (Dual disc w/DVD)

With Roger Glover

Accidentally on Purpose

The Javelins

Sole Agency and Representation

Books:

The Candy Horizon (poems 1969)
Autobiographies - Child in Time (1 & 2) - 1990's
Smoke This! (recent)

DVDs:

The Highway Star (Universal)
Gillan's Inn
Live in Anaheim

Collecties:

Singles, Gillan A and B sides plus all the videos (Demon Records) Boxed sets of re-mastered Gillan albums (Demon Records)

Website:

Tijdens het verkennen van deze labyrintische website zal je historische tourdata evenals andere informatie vinden, waaronder Ian's beroemde artikelen(Dear Friends), video clips en correspondentie.
www.gillan.com

Management:

Phil Banfield - London, England.
Tel: +44 (0)207 456 8888,
phil@codaagency.com

Creative Management:

Michael Lee Jackson - Buffalo, America.
Tel: +1 716 362 0237
mj@lawjackson.com

 

Ian Gillan

- door Jeff Miers

Overzicht

Ian Gillan is een zanger die wereldwijd gezien wordt als verdediger van de Britse rock beweging die aan het eind van de jaren 60 ontstond. Als de keel achter Deep Purple hielp Ian mee om de standaard te zetten voor de, op heavy blues en rock & roll gebaseerde, sound die de jaren 70 domineerde.

Gillan wordt ook wereld wijd geprezen voor zijn werk op het album, met de originele bezetting, Jesus Christ Superstar van de Andrew Lloyd Weber/Tim Rice trein. Gillan stal de show op deze opname met zijn interpretieve rol van Jezus. Ironies genoeg - en een aantal jaren later - werd hij gevraagd om iets soortgelijks te doen als Charles Darwin, voor het concept album - The Evolution - van de broers Bolland en Bolland(uit Holland).

Aanvullend, naast zijn voortdurende werk met Deep Purple, heeft Gillan een succesvolle solo carrière opgezet.

Vroege jaren

Na drie jaar als een semi-prof - in het bijzonder met zijn geliefde Javelins - begon Gillan zijn professionele carrière als onderdeel van de band Episode Six, waar ook zangeres Sheila Carter en bassist Roger Glover deel van uitmaakten. De band blonk uit in een eclectische mix van folk en rock, veel hiervan gespeeld met een psychedelisch tintje. Gillan liet al vroeg zijn diversiteit als zanger zien evenals zijn opkomende beheersing van de licht/schaduw dynamiek bij Episode Six interpretaties van de Beatles' Here, there and everywhere en de Tim Rose gouwe ouwe Morning Dew, beide staan op de nog steeds verkrijgbare 2cd compilatie Cornflakes and Crazy Foam: Episode Six 1964-1968 (Pure Records).

Deep Purple: De Mk II jaren

Gedurende deze periode begonnen Gillan en Glover een schrijversteam dat er tot op de dag van vandaag nog is. Dit was een toevallige stap, als halverwege 1969 Deep Purple's Jon Lord (toetsen) en Ritchie Blackmore (gitaar) de twee in actie zien tijdens een Episode Six optreden in een Londonse club. Zeer onder de indruk zijnd nemen lord en Blackmore Gillan en Glover actief aan. Het was waarschijnlijk de slimste zet die ze ooit deden.

Er uit gingen de originele Purple zanger Rod Evans en bassist Nicky Simper en erin kwamen Gillan en Glover. Van de ene dag op de andere veranderde Deep Purple van een interessant experiment, in de toen opkomende heavy rock, in een soepele, veelzijdige en ongelooflijke band bekwaam in het combineren van de invloeden uit de klassieke muziek, de blues, jump-swing, Little Richard achtige rock & roll en pre-Beatles pop.

Gillan en Glover sprongen meteen in het diepe, optreden met de band en de London Symphony Orchestra om Lord's Concerto for Group and Orchestra te spelen voor een uitverkochte Royal Albert Hall in London. Gillan was een baken in het midden van dit ambitieuze werk zijn stem onuitwisbare emotie en drama toevoegend aan een stuk dat, bijna 40 jaar later, nog steeds bekend staat als het meest succesvolle samenvloeien van heavy rock en klassieke motieven.

Het echte werk was, echter, het opnemen van Deep Purple in Rock. Één van de meest geruchtmakende momenten in de Britse heavy rock. Het album sprong opzettelijk uit de speakers, zijn innerlijke combinatie van instrumentale virtuositeit, onuitwisbare teksten en Gillan's verassende vocale prestatie, gecombineerd met een kracht die de verf van je muur kon halen. Met Speed King, was Gillan's liefde voor Little Richards Speciality Records tijdperk eenduidig aanwezig, terwijl Child in Time niets minder was dan een epos, zijn dramatische tempo en emotionele cadens geaccentueerd door Gillan's genre bepalende zang. Into the Fire legde de sjabloon vast, niet alleen voor het werk dat het door Gillan geleide Purple zou doen in de jaren 70, maar voor de heavy rock uit die tijd in het algemeen.

Fireball volgde, tegen welke tijd Purple zich had neergezet als één van de meest uitbundigste, intenste en muzikaalste live act van die dagen. Dit album overtroefde zeer zeker zijn voorganger, omdat het liedjes schrijven een steeds vastere form kreeg, en Gillan's scherpe humor en tekstuele scherpzinnigheid zich deden gelden. Het was geen probleem dat ieder lid van Purple een virtuoos was - Gitarist Blackmore smeedde een geheel nieuwe stijl uit het ruwe materiaal van Scotty Moore's werk met Elvis Presley, Cliff Gallup's gloeiende solos achter Gene Vincent en de klassieke muziek waar hij van hield; Lord was voor eenzelfde deel Jimmy Smith, Jack McDuff en de componist die Concerto for Group and Orchestra mogelijk gemaakt had; Ian Paice was een vreemde vogel in de wereld van de heavy rock, een drummer die kon swingen en wiens subtiliteiten net zo dragend waren als zijn mogelijkheid om het geheel voor te kunnen stuwen; Glover creëerde één van de diepste zakken in rock, en bewees heel handig te zijn in de schrijvers afdeling.

Bovenop dit alles lukte het Gillan om als geen ander te schitteren. Zijn magnifieke, gezaghebbende stem, vaardig genoeg om met overtuiging van een fluister naar een schreeuw te gaan.

Machine Head bekrachtigde Purple's plaats als beste van de klas en was een gigantische wereldwijde hit. We kennen allemaal het verhaal achter Smoke on the Water, maar die beruchte evergreen deelde gezelschap met sommige ongelofelijk ambitieuze genre provocerende rock zoals Highway Star, Pictures of Home, Maybe I'm a Leo en de aanstekelijke jump-blues van Lazy.

Jammer genoeg zou Who Do We Think We Are Gillan's laatste Purple album van jaren 70 zijn, maar wat een manier om te stoppen. Woman from Tokyo presteerde het om zowel een aanstekelijk popnummer te zijn als een machtige vette riff. Rat Bat Blue bewees dat niemand een betere riff had dan Purple en Gillan's zang droop van soul en bluesy bluf. Our Lady en Super Trooper waren uitgesproken Beatle-achtig waar Gillan zijn vocale harmonieën tot sublieme hoogten bracht.

En toen was het voorbij. Onmogelijk om nog te kunnen werken met de groeiende koppigheid van Blackmore verlieten zowel Gillan als Glover Purple. De band ging door maar maakte nog maar 1 album dat de moeite waard was zonder het Gillan-Glover team en dat was Burn.

Solo years

Na er een paar jaar tussen uit te zijn geweest om wat zakelijke dingen te regelen - waaronder de aankoop van een opname studio in London - formeerde Gillan de Ian Gillan Band. In 1977 bracht de band de albums Clear Air Turbulence en Scarabus uit, de laatstgenoemde verstevigde de groeps progressieve mix van fusion en hard blues. Toen de Ian Gillan Band uit elkaar ging zette Gillan vervolgens een sterke groove neer met de albums Mr. Universe, Glory Road, Future Shock en Magic die allemaal in de UK top 10 terecht kwamen. Dit waren allemaal meer directe rock albums dan de pogingen van de IGB en boden misschien een betere plaats voor Gillan's immense stem.

In 1983 sloot Gillan zich aan bij de post-Ronnie James Dio versie van Black Sabbath om het album Born Again op te nemen waar, ondanks de iets donkere productie, Gillan in top vorm was op het vurige bijna punk nummer Trashed en de onmiskenbare titeltrack.

Keep it warm was een geestig en charmant liefdes liedje zoals alleen Gillan ze kan schrijven en trok profijt van prachtig dubbel opgenomen zang. De eropvolgende tour had de beroemde Stonehenge stage set, onsterfelijk gemaakt, in miniatuur uitgave weliswaar, door de film This is Spinal Tap.

Gillan's volgende stap werd meer dan verwelkomd door het leger fans, hongerig voor een reünie van de bands sterkste bezetting. Gillan, Glover, Blackmore, Lord en Paice kwamen in Stowe, Vermont bij elkaar voor sessies die het machtige Perfect Strangers zou overtreffen, een album, meer dan kundig, om het daar weer op te pakken waar de band een decennium geleden gestopt was. Het album verkocht goed, maar belangrijker nog, het was een artistieke overwinning en bevatte sommige van de beste werk van de bands carrière.

The House of Blue Light volgde en stond, evenals Perfect Strangers, vol met sterk Purple materiaal. Echter, niet alles liep op rolletjes. Blackmore werd steeds moeilijker waar het de relatie met de band betrof. Deze keer werd Gillan ontslagen.

Samenwerkend met Glover nam Gillan het album Accidentally on Purpose op in de Compass Point Studio's op de Bahama's. Een bonte verzameling liedjes die, ondanks dat het album niet best verkocht, iets terugbracht bij de zanger wat hij bij Purple miste, een gevoel van plezier bij het samenwerken tijdens het proces van muziek maken.

De solo jaren deel II

Gillan maakte een grote sprong, lanceerde een vruchtbare en productieve periode in zijn solo carrière en bracht de albums Naked Thunder en Toolbox snel achter elkaar uit in respectievelijk 1990 en '91. Zeker op Toolbox was Gillan weer op een hoogtepunt toen hij en gitarist Steve Morris een ruwe en schorre collectie van liedjes neerzette in een omgeving die zwaar besmet was door de verschrikkelijke wantoestanden van de glam-rock, welke bezig was met zijn laatste adem uit te blazen.

Hun grote fout erkennend sleepte Deep Purple (band, management en platenmaatschappij) Gillan terug in de groep, dit tegen de wil van Ritchie Blackmore. Jammer genoeg werden de artistieke verdiensten van Toolbox niet geëvenaard door Gillan's derde poging om van de Mark II versie van Deep Purple een werkend geheel te maken. The Battle Rages On had het dubieuze genoegen om het enige Purple album te zijn, waar Gillan en Glover aan meewerkten, dat de hardrock genialiteit niet behaalde. Dit kwam alleen omdat ze tracks moesten herschrijven die in het beginsel voor een ander waren geschreven. Het album heeft zijn momenten maar is nogal conflicterend, met een aura vol met de echo's van persoonlijke problemen binnen de band. Purple toerde met het album maar Blackmore en de andere groeide steeds verder uit elkaar, zijn optredens tijdens deze periode werden steeds buitensporiger tot een punt van narcisme.

Dit keer was het Blackmore die weg ging, uiteindelijk een Renaissance muziek project beginnend met zijn vriendin. Tegenwoordig bekent als Blackmore's Night. De rest van de Mark II line-up bleef trouw aan elkaar, echter, met het unanieme besluit op tafel om de ex-Dixie Dregs/Kansas gitarist Steve Morse aan te nemen, onderging iets dat alleen beschreven kan worden als een wedergeboorte.

Purpendicular was het resultaat van deze post-Blackmore versie en kon wedijveren met alle albums die Purple tot nu toe gemaakt had. Het streefde zelfs enige van de klassieke pogingen voorbij. Morse bracht een nieuwe stroming in het proces en speelde, gelukkig, geenszins als Blackmore. Zijn door jazz beïnvloede virtuositeit ging uitstekend samen met Lord's klassieke neigingen. De ritmesectie van Glover-Paice vond een nieuwe ingang op de groove en Gillan overtrof zichzelf zowel tekstueel als uitvoerend.

De band heeft sindsdien nog geen ondermaats album uitgebracht. Met Abandon(1998), Bananas(2003) en Rapture of the Deep(2005) een ensemble neerzettend op het hoogste punt van hun kracht, zelf toen Lord er na de Abandon tour mee stopte om vervangen te worden door de vooraanstaande Don Airey.

Ian Gillan heeft twee keer een duet, Nessun Dorma, met de onlangs overleden Luciano Pavarotti gezongen tijdens benefiet concerten in Italië. In een ontroerende tribute op Gillan's laatst uitgekomen DVD Highway Star - A Journey in Rock zegt de maestro over Gillan ….Sommige mensen zeggen dat hij gek is, sommige zeggen dat hij een genie is… persoonlijk vind ik dat hij een genie is.

Gillan's Inn

In 2006 vierde Gillan zijn 40ste jaar als opnemend artiest met het gedurfde en ambitieuze Gillan's Inn. Groots opgenomen in Buffalo, NY met medewerking van een gevarieerde lijst van wie is wie van de rock elite waaronder Joe Satriani, Tony Iommi, Ronnie James Dio, Uli John Roth, Jeff Healey, Joe Elliot en Purple maatjes Morse, Glover, Lord, Paice en Airey. Voor dit album heeft Gillan zijn favoriete nummers uit zijn carrière uit de kast gehaald en in een nieuw passend jasje gestoken.

Op het moment is Gillan bezig met het opnemen, tussen het toeren en opname data met Deep Purple door, van de opvolger van Gillan's Inn.

 

TOP