© Get Ready To Rock

IAN GILLAN One Eye To Morocco
Edel (2009)

Pete Feenstra

Het feit dat Ian Gillan zijn cd begint en eindigt met een Joe Mennonna hoorn geschal geeft onmiddellijk een hint naar de eclectische aard van zijn eerste album met nieuw materiaal na 10 jaar.

Van het met cello beladen Oosters klinkende titel track, waar het album mee begint, tot het bedachtzame sluitnummer 'Always the Traveller' markeert Ian zijn plaats door zichzelf te herpositioneren in de Rock wereld als een nasaal gestemde, volwassen rock zanger met een kast vol eigenaardige teksten en muzikale structuren die het best omschreven kunnen worden als langzame branders.

Eigenlijk is er een beetje van alles voor een brede muzikale mix, van het retro rock and roll gevoel in 'No Lotion For That' tot de perfecte Latijnse groove in 'Don't Stop' en zelfs een rock and roll pastiche in 'Change My Ways', compleet met een vocaal sluit refrein als van Purple. De laatste bied een mooie mix van frivole zang, levendige percussie, goed gevormde horens en een up tempo arrangement dat prachtig samengaat.

Sommige liedjes voldoen niet geheel aan de verwachtingen, ze komen net iets te kort zoals in het door slide geleide nummer 'Girl Goes To Town'. Er zitten vleugjes van Lennon's 'Come Together' in maar het nummer wordt verstoord door een lusteloos refrein dat onbehaaglijk naast het volgende vers staat.

Ian is veel gelukkiger tijdens het werken aan een langzaam fluisterende blues in 'Better Days' een nummer dat de dynamiek indrukwekkend opbouwt met een 'Red Rooster' gestijlde slide als ruggesteun en genuanceerde ooh's en aah's door het Gillanaires achtergrond zangers. Zijn zang prestatie en speciaal zijn fraseringen zijn uitmuntend, enige suggestie tenietdoend dat hij zich nog steeds moet beroepen op de schreeuw en ouderwetse hoog register falsetto's.

Niet tegenstaande dat 'One Eye To Morocco' spreid duidelijk de werkdruk waar mede schrijver Steve Morris alle instrumentatie op 'Deal With It' voor zijn rekening neemt terwijl Ian uitpakt met enkele sinistere Temptations achtige teksten, als een synthesizer lijn drijvend boven de backing track.

'One Eye To Morocco' is een triomf gewoonweg omdat de ongelijkwaardige elementen van het album zo ongeveer de kwaliteit van het titel track reflecteren. Als de Gillan/Morris schrijvers samenwerking om te beginnen ge´nspireerd was door de teksten van het titel track blijft er genoeg muzikale diversiteit over om de symbolieke woordkunsten te evenaarden.

'The Ultimate Groove' is een perfect voorbeeld zoals de muziek moeiteloos de titel oproept terwijl Michael Lee Jackson in een Texas style riff glijd op het door Steinbeck be´nvloede "The Sky Is Falling Down" terwijl Gillan bepaalde meteorologische metaforen onderzoekt. Een nummer dat gemakkelijk uit David Grissom's boek Storyville had kunnen komen.

Ian gebruikt vervolgens MLJ's uitstekende rocker 'Texas State Of Mind' (voor het eerst gehoord op de 'Live in Annaheim' CD) compleet met voltallige band en pompende hoorns. Dit is indrukwekkend en word gevolgd door meer stylistische verscheidenheid terwijl Ian zijn stem overdubbed voor een schurende Nickelback gestijld refrein op het rustig/luid/rustig dynamiek van 'It Would Be Nice', een nummer waar je , zoals veel op dit album, aan moet wennen.

Wat ogenschijnlijk begonnen is op de achterkant van een tekstuele gril is uitgegroeid tot iets substantieels, inhoudelijke goede liedjes, prachtig spel, goede veelzijdige zang en een goed aanvoelend album. In feite is dit een projekt dat sommige mensen aangenaam zal verassen. Niet tegenstaande dat 'One Eye to Morocco' suggereert een hernieuwde creativiteit van Gillan en een succesvolle muzikale verschuiving.

Recensie door Pete Feenstra

top