© Houston Press

Houston Press - Rocks Off
Classic Rock Hoek: Ian Gillan's Diepere Paarse Schaduw
Door Bob Ruggiero in Classic Rock Corner
Dinsdag 31 maart 2009 @ 11:06AM

Ondanks dat hij bekend staat als de getalenteerde amandelen achter de Britse hardrock legende Deep Purple, heeft Ian Gillan ook de kans gezien om zowel studio als tour tijd in te plannen voor zijn eigen bands en als solo artiest.

Op Gillans nieuwe CD, One Eye to Morocco (Eagle Records), vind je de fantastische man niet zingend met de snelheid van een Speed King maar met een veel meer ontspannen grove op 12 tracks die rock, blues, reggae, soul en het vleugje Midden Oosten, waarop gezinspeeld word in het titel nummer, mixen.

Rocks Off sprak met Gillan in Engeland over de CD, vrouwen uit Texas en wat er door zijn hoofd gaat iedere keer als hij de openings akkoorden hoort van "Smoke on the Water"…..



Rocks Off: Ik heb begrepen dat er een fantastisch verhaal achter de Titel zit.

Ian Gillan: Ik heb altijd een notebook bij mij, omdat ik op school geleerd hebt dat als je dingen niet opschrijft je ze vergeet. Ik was op vakantie met mijn vriend Tommy. Ik zou met hem een week in de bergen blijven en rond rollen in de sneeuw en om wat wodka te drinken bij de Tsjechische grens. Hij ontmoette mij in Kracow, Polen, en we deden wat sightseeing, daarna gingen we naar een café.

Terwijl Tommy zich verdiepte in het vertellen van de belangrijke details van Oscar Schindlers zijn activiteiten in hetzelfde café tijdens de tweede Wereld Oorlog kwam deze vrouw voorbij. Zij was een visioen…. een prachtige verschijning. Ik volgde haar met mijn ogen totdat ze uit het zicht was. Tommy gaf mij een waarschuwende vinger en zei "Ah Ian, je hebt één oog op Marokko."

Later begreep ik dat de het volledige gezegde was "één oog op de Kaukassus en één oog op Marokko." Wat het volgende betekend, letterlijk, je bent scheel en kijkt in twee richtingen. Nu betekent het dat je achter je bureau je gek zit te werken en je aan je weekend of een voetbal wedstrijd begint te denken. Het is afgeleid worden door de verleidingen van het exotische.

RO: in ieder geval goed dat je vrouw er niet bij was.

IG: Om je de waarheid te vertellen, ze was er wel bij! Als ook mijn dochter en haar vriend.

RO: Wat wilde je bereiken met dit album dat misschien niet mogelijk was geweest als het met Deep Purple of een band was geweest?

IG: Deze liedjes waren niet onder druk geschreven. Mijn makkers kwamen langs, we dronken wat bier en schreven de liedjes. Maar ik wilde ze op een andere manier interpreteren. Ik wilde geen rock rhythm sectie of welke geïmproviseerde gitaar of keyboard solo dan ook. Purple albums zijn vaak intens. Dit had een meer ontspannen en verleidelijke uitstraling.

RO: Dat is de indruk die ik kreeg. Ik stel me voor dit hard van een catamaran, die langs de Europese kust vaart, te horen

IG: In ieder geval heb ik heel veel kontjes hierop zien bewegen![nb: dat is "kontjes" voor jullie niet-angelofielen, niet muziek enthousiastelingen die toevallig dakloos zijn]

RO: Hoe verschillend was het schrijven met Steve Morris als schrijfpartner ten op zichten van het schrijven van Purple songs met Roger Glover?

IG: Steve is al een tijdje op tour en heeft al verscheidene opnamen gemaakt met mij. Eigenlijk heb ik hem ontmoet toen ik ontslagen werd bij Deep Purple in '89 of zoiets. Hij begon een band en we deden wat club data. Daarna ging ik naar huis en werkte aan andere dingen.

Toen kreeg ik een enveloppe die er uit zag alsof hij geschreven was door een spin die door een fles met inkt was gelopen en met meer plakband erop dan ik ooit had gezien. Ik kon hem niet bopen krijgen. Dus bond ik hem samen met een hoop reclame.

Later ging ik naar de studio. Mijn assistent kwam langs en startte een tape. Het was geweldig! Ik vroeg hem wat het was en hij zei "Dat was dat ding dat je pas geleden hebt weggegooid." Het waren liedjes die Steve geschreven had! Zo is het begonnen en hij is een goede vriend waar ik veel respect voor heb.

RO: Ik weet dat je dit nummer niet geschreven hebt voor het album, maar omdat ik vanuit Houston bel moet ik het je vragen - wat is volgens jou een "Texas State of Mind?" "Texas manier van denken?"

IG (lacht): Eigenlijk heeft mijn gitarist Michael Lee Jackson dit geschreven. Ik hoorde hem dit spelen en beloofde toen dat ik het van hem zou stelen. Dit is een heel sensueel en heel erotisch nummer. Eigenlijk reed hij van Buffalo, New York, naar Texas omdat hij een grote behoefte had in lichamelijk contact met een meisje dat hij daar ontmoet had. En in dit road liedje, dit cruise liedje, is er maar één ding waar hij aan denkt. En dat maakt het een Texas manier van denken!

RO: Nog speciale herinneringen aan het verblijf in Houston of Texas over de jaren heen?

IG: Oh God, ja. Ik herinner mij dat één van de eerste shows gecanceled was en ik moest buiten op straat aan de mensen vertellen waarom we niet konden spelen. We deden de Texas Jam. Ik herinner mij speciaal de rit naar Dallas en Houston. Deze geweldige steden rezen uit het niets op en iedere keer was er meer glas en werden de gebouwen groter.

Het grappige was dat toen we de House of Blue Light tour deden eind jaren 80 iemand, zonder dat mij of de band te vertellen, besliste om een moderne set te nemen. Ik bedoel, we hebben geen probleem met een scherm achter ons, maar dit zag er uit als het dek van Star Trek of zoiets. In ieder geval was hier ik ontsteld over en het was een schok voor mij. Het was de openings avond van de tour in Austin dus ging ik naar een goede feestwinkel. Ik kocht ongeveer 20 plastic urinoirs en ik speelde het klaar om deze over de gehele set te verspreiden, de gehele set zag er uit als een gigantische badkamer. Ik had er zelfs één op de voorkant van Jon [Lord's] zijn Hammond orgel vastgemaakt. En natuurlijk, en de Texas meisjes toentertijd, eh, beter dan de rest!

RO: Tijdens Deep Purple shows, iedere keer als Steve Morse de beroemde openings riff van "Smoke on the Water" speelt, barst het publiek los. Op welk moment realiseerde jij je dat dit nummer van gewoon populair tot iets veel groters uitgegroeid was?

IG: Weet je, ik had het genoegen om een paar keer met, de onlangs overleden, Luciano Pavarotti te zingen, en eens besliste we wat we gingen zingen, hij vroeg "Kunnen we "Smoke on the Water" samen doen?" Ik zei nee, ik wilde [Pavarotti's karakteriserende aria] "Nessun Dorma" zingen.

In ieder geval was hij een beetje geïrriteerd, en na de show hadden we een diner. Hij zei "Weet je, ik ben zo jaloers op jou. Iedere keer als jij "Smoke on the Water" zingt klinkt de manier zoals jij het zingt anders. Als ik "Nessun Dorma" ook maar een millimeter anders zing dan de klassieke versie dan wordt ik opgehangen!"

Dus het idee om zoiets als "Smoke on the Water" klaar te hebben staan om je energie te geven iedere keer als je dat nodig hebt zoals een motor of een dartel paard is een ongelofelijk gevoel. Ik ben er erg trots op. Het is nu een beetje publiek bezit, we rijden dus gewoon mee. En als we een gast muzikant hebben willen ze altijd de openings akkoorden doen!

RO: Iets persoonlijks, voordat ik ook maar van "Smoke on the Water" gehoord had kende ik jou stem van mijn moeders blijvende liefde voor en het constante spelen van de originele opname van Jesus Christ Superstar [Gillan schiep de rol van Jezus op disk, maar was niet in de eerst opgevoerde versie]

Vandaag de dag spelen rock sterren regelmatig op Broadway, en verhalen over rock bands vormen de basis van vele shows. Maar in 1970 was dit een extreem concept.

IG: Muzikaal was het geen probleem. Een fantasties geschreven stuk zo grandioos geconstrueerd en [tekstschrijver] Tim Rice vroeg mij te doen wat ik wilde met het "Gardens of Gestheme" deel. Maar de spreuken in de Cross waren moeilijk omdat ik geen getrainde acteur ben. Tim nam me mee voor een kop koffie en zei mij Jezus niet te zien als een religieus personage maar als historische - om Jezus te zien als Napoleon, ik kreeg het meteen door.

RO: Tenslotte, wat zijn je plannen voor de toekomst? Ga je touren met dit album?

IG: Eigenlijk is alles redelijk vol geboekt met Purple data's. Maar ik wil de show niet graag in een arena of concert zaal doen. Maar in een theater met een voortoneel. Ook wil ik dansers en beelden om het een exotisch gevoel te geven, rondraaiende derwisjen, flamingo, jazz en experimentele dingen.

Ik ga de jongens van Purple zelfs ontmoeten op een bergtop ten noorden van Praag, eh, morgen![Gillan leest een reisprogramma]. Daarna Zuid-Amerika, Brazilië, Chili, Venetië, Dubai, Japan, Rusland, Tsjecho-Slowakije, een lange Duitsland tour, Zwitserland, Libanon, daarna Engeland en Europa tot na 12 december. Misschien kunnen we daarna de studio in.

One Eye to Morocco is vandaag uit.

top