Ian geinterviewed door Alan Howe over ‚One Eye To Morocco'

"Het is prettig om zo nu en dan de rock'n'roll snelweg te verlaten en de toeristische route te nemen," Ian Gillan over One Eye To

Ian Gillans toeristische route brengt hem op geheel andere wegen en grooves dan het leven met Deep Purple en naar de blues, pop en zelfs rockabilly.

De zanger heeft altijd geweten dat subtiliteit aandacht nodig heeft. Het voorzichtig genuanceerd zingen op It Would Be Nice spreekt voor zich zelf.

Vergeet niet dat de gruizige volharding van Change My Ways bevestigd dat zijn normale baantje veilig is.

One Eye To Morocco is een veelzijdige samenkomst van stemmingen, geluiden en ideeën. Dit alles samengebonden door een gedisciplineerde zelfbeheersing waarin de songs hun verhaal vertellen.

Dit is geen lachende zelfvoldane legende die zingend zijn ding doet, ook is dit geen goedkope schreeuw voor aandacht.

De songs op One Eye To Morroco zijn allemaal goed vormgegeven en alleen aan elkaar gerelateerd door hun auteurs en geïnspireerde muzikale mede reizigers.

Het niet te classificeren pop-rock album loopt gevaar om een in de minderheid belaagd kunstwerk te worden. Gillan's One Eye To Morocco gooit het een reddingsboei toe.

"Het kwam tot stand toen een heleboel omstandigheden samenkwamen," zegt Gillan over de timing en de bekende spelers met wie hij dit album maakte.

Maar hoe hield Gillan sommige van de beste in de business geheim: Michael Lee Jackson op gitaar, Joe Mennonna's op de hoorns, Jessie O'Brien op de toetsen, Rodney Appleby op de bas en drummer Howard Wilson.

"Hoorde je de zweep niet slaan!" Lacht hij.

"Ik wist precies wat we vanaf het begin moesten doen,"zegt Gillan.

"Ik wilde geen gitaar solo's. Geen drum solo's. Ik wilde Hank Marvin op de gitaar. Ik wilde Ringo Starr op de drums," Zegt hij de geest aanroepend van de fameus gedisciplineerde en bescheiden voormalige leden van resp. de Shadows en de Beatles.

"Ik wilde geen theater. Geïmproviseerde gitaar solo's zouden nooit deel uitmaken van dit album."

"Ik wilde dat het song gedreven was en dat het titel track, One Eye To Morocco, centraal stond voor de stemming."

Origineel geïnspireerd door een nummer van Traffic werkte Gillan enige jaren aan de melodie en de teksten, maar het bleef bij een serie ideeën zonder huis of naam.

"Op een gegeven moment was ik bij een oude vriend in Polen en voordat we naar zijn huis aan de Tsjechische grens gingen liet hij ons de zoutmijnen van Krakau zien en zaten we in Oscar Schindler's cafe in de joodse wijk.

"Opeens viel mijn oog op deze fabelachtige vrouw en ik zweefde weg."

Gillan's vriend observeerde dit moment. "Ah, Ian, één oog op Marokko."

Het is een lokaal gezegde en gaat als volgt verder "…….en de andere naar de Kaukassus".

"Niemand weet waar het begint, maar ik denk dat we het kunnen vertalen als van andere dingen dromen terwijl je je werk doet."

Later vergelijkt Gillan dit met zijn werk bij Deep Purple.

"Ik zie Deep Purple als de Kaukassus en Marokko als het pleziertje dat ik wil hebben," Zegt hij.

"Het titel nummer werd de titel van het album en de zijn inspiratie. Het is een prachtige kleine vloeiende draad die overal doorheen loopt."

Toen het neerkwam op het selecteren van de begeleidende tracks voor Marokko, was Gillans stelregel "Alles wat we uitkiezen moet voelen alsof het op hetzelfde album hoort"

"Er is een discipline aanwezig. Het is nogal een pop album, denk ik. Het is daar op gefocused."

Bepaalde mooie onopvallende versieringen van gitaar, sax, piano en mond-harmonica(Gillan's mondharmonica) accentueren de nummers en schijnen een klein lichtje in hoeken die je anders ongezien passeert.

"Je kunt welbespraakt zijn zonder te veel worden te gebruiken," zegt Gillan hierover.

Ongehinderd door de beperkingen van de verwachtingen die gepaard gaan met één van s'werelds grootste bands heeft Gillan moed getoond ver weg te gaan van het werk dat hij met Purple, zijn Gillan band en andere neven projecten deed.

Alleen zijn uitstapje met Purple bassist Roger Glover, Accidentally On Purpose, verwees hier ooit naar.

Wat niet wil zeggen dat één of twee van deze nummers niet hun weg zouden kunnen vinden naar een Purple album zoals het scherp gekante No Lotion For That. Zou dat gaan? "Zou dat niet te gek zijn?" Gillan is het er mee eens. "Er is nog een ander nummer Change My Ways genaamd dat ik mee heb genomen naar de (Deep Purple) Abandon schrijf sessies in Florida. "Ik zij Ik heb dit idee voor een nummer genaamd Change My Ways. Het is een beetje ironies en gaat over de warme en koude oorlog en ik begon rond te klingelen.

"Ik kwam door het eerste vers heen, eindigde het refrein en halverwege het tweede refrein stond Steve Morse(Deep Purple's lead gitarist) op, legde zijn gitaar neer en zei zeer resoluut 'Als je denkt dat ik een geheel nummer in E ga spelen…..' "

"En ik zei 'En Ravel's Bolero dan, die verandert helemaal niet tot het eind.

"Maar we hebben het op dit album gezet en voor de grap heb ik enige grote tonaliteiten veranderd aan het eind

Ergens anders handelt Morocco in de recht-door-zee blues van Ultimate Groove en Better Days, Carl Perkins achtige rockabilly op het ironische Lonely Days, en een aantal lastige vocale producties in Girls Goes To Town en Deal With It waar Beatles producer George Martin trots op zou zijn.

"Ik houd van de muziek in de melodie op deze dingen' " zegt Gillan. "Zij komen uit een andere tijd en daar waren versierselen in de bovenste lijnen waar je heden ten dagen niet van zou kunnen dromen.

Lonely Days harmoniseert speciaal met Gillan.

"Ik was niet blij met sommige teksten. Ik werkte met 'Lonely days, lonely nights'- dat waren alleen de woorden die ik gebruikten terwijl we het nummer zongen, alleen maar om de formulering te krijgen.

"En toen zei Rodney 'He joh, aangenomen dat je een paar eenzame dagen en eenzame nachten nodig hebt - Dat je er een paar wilde'.

"En toen las ik een verhaal over Amy Whinehouse en alles viel in elkaar.

"Dus dit nummer gaat helemaal over Amy Whinehouse en Britney Spears. Zij hebben een paar eenzame dagen en eenzame nachten nodig."

Daniel Decatur Emmet schreef het zuidelijke hymne Dixie terwijl hij nooit zuidelijker dan de Mason-Dixon lijn geweest is. Maar waarom zingt een jonge van Heathrow Texas State Of Mind, misschien Gillan's favourite nummer van deze set?

"Ik had enkele vrienden die mij berispten 'Je bent blank, je kan geen blues zingen' maar ik doe het, maar ja, zover als ik het zie gaat de meeste blues die je zingt over vrouwen. Je klaagt over waarom je vrouw je verkeerd behandeld heeft.

"Ik kan je verzekeren dat ik door zoveel vrouwen verkeerd behandeld ben dat ik mijzelf gerechtigd voel op een blues manier hierover te schrijven.

Michael Lee Jackson schreef dit nummer terwijl hij naar het zuiden reed op weg naar een date. Hij was opgewonden en keek er naar uit haar te ontmoeten. Hij was in een Texas State Of Mind.

Ik hoorde hem dit nummer jaren geleden spelen en ik zei 'Ik wil dit nummer'.

top .....Yep, het is één van die handige klik dingetjes.