bitte anklicken

  © UltimateGuitar

Interview van Robert Gray

Sommige hebben het geluk om daar te wonen waar grote acts regelmatig langs komen, anderen niet. Bepaalde artiesten proberen zich te verzetten tegen deze trend, maar toch. Voor de tweede uitgave van Hit The Lights, welke zich richt op het vermelden van de uitbuiting van zulke artiesten, spreken we met een zanger voor wie het woord "Legendarisch" niet buitensporig te noemen is. De man leidde een toer door de Sovjet Unie voor de val van de Berlijnse muur in 1989 waaronder een cataloog van andere opmerkelijke data, en tot op de dag van vandaag blijft toeren in deze delen van de wereld die vaak genegeerd worden. De man zijn succes ligt bij Deep Purple, zijn lange curriculum vitae roemrijk aangevuld als onderdeel van Black Sabbath, en niet vergetend een lange solo carrière. En wat zijn naam betreft? Ian Gillan.

De laatste langspeler met origineel solo studio werk van Ian Gillan, namelijk "Dreamcatcher", was uitgebracht eind 1997. De klok bijna een decennium vooruit draaiend naar eind december 2005 in Krakou, Polen, zat Gillan in een café met vriend Tommy Djiubinski die vertelde over de activiteiten van Oscar Schindler in het midden van de 20ste eeuw. Een vrouw die achter Djiubinski langs liep trok Gillan's aandacht, leidde de zanger af. "Sorry, wat zei je?" vroeg Gillan, waarop zijn vriend antwoorde "Ah, Ian je hebt één oog op Marokko". Gillan verontschuldigde zich en de conversatie ging door maar Gillan was nieuwsgierig naar deze uitdrukking en vroeg Djiubinski ernaar. Djiubinski vertelde Gillan de volledige uitdrukking, zijnde "Je hebt één oog naar Marokko en de ander naar de Kaukasus". De twee konden alleen maar raden naar de oorsprong, maar Gillan borg de uitdrukking op om later te gebruiken.

Drie jaar later op 10 juni 2008 overleed Roger Glover's moeder Brenda waardoor er een onverwachte pauze in Deep Purple's toer schema kwam. Verschillende telefoontjes plegend, besprak Gillan de mogelijkheid van een nieuw solo album. Alles bij elkaar bracht Gillan 38 tracks bijeen in verschillende stadia van voleinding. De helft werd afgeschreven vanwege het feit dat er teveel aan gewerkt moest worden in de toebedeelde tijd terwijl de rest op een verkorte lijst terecht kwam. Één specifiek nummer, naamloos en zonder tekst, moest volgens Gillan de kern van het project worden. Met Steve Morris samen geschreven kreeg het liedje de titel "One Eye To Morocco", de uitdrukking leende zich ook als titel voor het album. Het oefenen gebeurde voor het grootste gedeelte van een week in Buffalo, New York. Daarop volgend reisde Gillan met zijn solo groep over de Peace Brug en reed naar het noorden langs het meer van Ontario naar de Metalworks Studio's in Mississauga, Ontario Canada. Daar werden de achtergrond tracks in drie dagen opgenomen. De album sessies werden vervolgens afgerond met producer Nick Blagona in zijn studio vlakbij Dundas, Ontario. Edel's internationale entertainment label earMUSIC bracht "One Eye To Morocco" vervolgens uit in Europa op 6 maart 2009, terwijl de release in de UK 2 weken later op 23 maart was. Ondertussen had Eagle Records de release op 31 maart gepland. Gillan heeft recentelijk, als onderdeel van Deep Purple, door Zuid Amerika getoerd vechtend tegen een verkoudheid. De Deep Purple zanger in zijn huis in Lyme Regis Dorset bellend op 13 maart om 15:30GMT zocht Ultimate-Guitar. Com's Robert Gray meer informatie over "One Eye to Morocco"

UG: Hallo, Kan ik met Ian Spreken alstublieft?

Ian Gillan: Wie bent u?

Ik ben Robert Gray en ik heb om half vier een interview met Ian.

Belde u? Sorry - de vorige interviewer had zijn tijd met ongeveer drie minuten overschreden, Sorry als je eerder gebeld hebt. Ja, ik ben het. Alleen even één vraag; waarom wilt u mij spreken?

Hoe bedoelt u?

Nou, u werkt voor Ultimate-Guitar.com

Ja, dat klopt.

Ik was nieuwsgierig, dat is alles. Ik word niet vaak door gitaar bladen gevraagd voor een interview.

Kort gezegd, lezers zijn geïnteresseerd in jouw werk - vanzelfsprekend sta je bekend als de zanger van Deep Purple enz.. Bovendien denk ik dat 'One Eye To Morocco' een goed album is en Ultimate-Guitar.com heeft in het verleden interviews gehad met andere zangers zoals Roger Daltrey enz.

Ok(lachend). Cool

In ieder geval, Hoe gaat het met je Ian?

Goed. Als ik een hoest aanval krijg dan komt dat omdat ik net een rottige verkoudheid heb gehad. Ik ben net terug uit Zuid Amerika en alles is geweldig. Deep Purple toert weer en we zijn allemaal gelukkig.

Je zei dat 'One Eye To Morocco' zijn oorsprong had eind december 2005. Je was in een café in Krakou, Polen en had een afspraak met je vriend Tommy Djiubinski. Hoe kwam het dat deze afspraak de inspiratie was voor de titel van het album?

Dat was ongeveer 4 jaar geleden en daar was het dat ik de uitdrukking "Één oog op Marokko" hoorde. "Één oog op Marokko" was de helft van de uitdrukking. De complete uitdrukking is "Je hebt één oog op Marokko en de andere op de Kaukasus". Op dat moment was het voor mij een goede muzikale metafoor; de Kaukasus kon een Deep Purple equivalent zijn en 'Marokko' zou, om het zo te zeggen, mijn stoute weekend weg kunnen zijn. 'One Eye To Morocco', het album, is vorige zomer opgenomen. Roger's moeder was erg ziek en is toen trouwens overleden. Hierdoor was er een pauze in Deep Purple's toer schema. Tijdens deze onderbreking reisde ik naar Buffalo, New York met 38 tracks die ik in mijn collectie had. De tracks ondergingen een selectie proces en werden in aantal verminderd. Hierop volgend werden de tracks geoefend en opgenomen in een korte tijd.

Je zei dat 'One Eye To Morocco' je Stoute weekend weg was. Had je al een tijdje gehoopt om een nieuw solo album op te nemen?

Dat was een grapje, maar nee, niet echt(lacht). Ik schrijf veel dus mijn collectie groeit. Geen enkel nummer dat ik schrijf is geschreven met een bepaald doel en zeker niet voor Deep Purple - wij schrijven niet op die manier. Ik was gelukkig als onderdeel van Deep Purple; het is zo'n opwindende gebeurtenis geworden om met deze muzikanten te werken recentelijk, ik had niets gepland. De gelegenheid deed zich voor, we moesten snel over het project nadenken en bespreken hoe we "One Eye To Morocco" konden realiseren. Bijkomend geval was dat Nick Blagona beschikbaar was, hem vertrouw ik onvoorwaardelijk. Vervolgens besloten we hoe we 'One Eye To Morocco' op konden nemen. Ik wilde niet dat het album de kenmerken van een rock groep had, het leek nutteloos om die riskante richting op te gaan. Natuurlijk, als je niet kiest voor een rock rhythm sectie, en niet kiest voor geïmproviseerde gitaar solo's dan is het uiteindelijke resultaat alles bij elkaar een ander beest. Ik was best tevreden met het resultaat. Ik wist niet precies wat het was maar ik wist dat ik niet wilde dat 'One Eye To Morocco' een rock album zou worden.

Twee, drie weken geleden nam ik deel aan een photo shoot in Milaan. Het was eigenlijk een beetje vreemd. Er waren best wel veel meisjes aanwezig, mijn persoonlijke assistent bijvoorbeeld, de kapster, de visagiste, de vertaalster enz enz.. Op de achtergrond draaide ze rustig 'One Eye To Morocco'. Ze babbelde rustig door en niemand luisterde echt. Ik zag echter wel iets in mijn ooghoeken. Ik probeerde mij te concentreren op het maken van mijn foto en zag dat al hun billen bewogen. Ik dacht "Aha. Missie geslaagd ". Dat was precies wat ik wilde. Als tegenovergestelde van het Deep Purple materiaal kan je zeggen dat 'One Eye To Morocco' meer drijfkracht heeft. Het album is veel intiemer en verleidelijker.

Daar ben ik het mee eens. De zang op 'One Eye To Morocco' is, volgens mij, meer ritmisch.

De kunst van de rhythm gitaar, waar ik van hou.

Je zei dat je de mogelijkheid had het album 'One Eye To Morocco' op te nemen vanwege het feit dat Roger's moeder treurigerwijs overleden was. Waarom koos je ervoor om in deze pauze een nieuw album op te nemen? Als je gewild had dan had je toch ook een paar maanden vrij kunnen nemen.

Ehm, Ja. Dat is te lang, en ik heb trouwens genoeg vrije tijd genomen naast de opname van 'One Eye To Morocco'. Het album koste niet veel tijd om te realiseren. Ook had ik wat vakantie tijdens de kerst - voetjes van de vloer, een paar drankjes en ik heb wat voetbal op de tv gekeken. Ik heb ongeveer 6 weken lang niet gewerkt. Ik schrijf trouwens altijd, waarvan muziek ongeveer 25% van mijn tijd in beslag neemt denk ik. De rest van de tijd werk ik aan andere dingen. Het meeste daarvan is niet bij het publiek bekend.

'One Eye To Morocco is je eerste solo album met origineel materiaal sinds 1997. Hoe verhoud dat zich tegenover het oudere solo materiaal dat je over de jaren heen hebt opgenomen?

Tja, elk solo album heeft bewezen muzikaal anders te zijn. Ik heb band materiaal opgenomen als deel van Gillan tijdens de jaren 70 en 80, uitgewerkt toen ik geen deel uitmaakte van Deep Purple. Werken met een rock groep, of rock georiënteerde muzikanten, of een standaard stijl line-up was redelijk natuurlijk daar waar het Keyboards, gitaar, drums en bas betrof denk ik. Daaruit voortvloeiend heb ik iets geheel anders met Roger Glover opgenomen. Dat was 'Accidently On Purpose' (1988), wat denk ik waarschijnlijk het beste album is dat ik ooit gemaakt heb in mijn leven. Het beste concert dat ik ooit gegeven heb werd bijgewoond door 40 mensen, en het beste album dat ik ooit in mijn leven gemaakt heb verkocht ongeveer 5000 copies. Daarna heb ik het album 'Dreamcatcher' (1977) opgenomen waar eigenlijk goede nummers op stonden. In ieder geval, ik had geen budget, ik had geen platenmaatschappij en ik had geen producer. Mensen die van deze dingen verstand hebben maakte opmerkingen over hoe 'Dreamcatcher' en 'One Eye To Morocco' op elkaar lijken, met uitzondering van de productie.

Waarom heb je het gevoel dat 'Accidently On Purpose' waarschijnlijk het beste album is dat je ooit hebt opgenomen, ondanks dat er maar ongeveer 5000 stuks van verkocht zijn?

Dat is een subjectief standpunt. Ik denk dat het onmogelijk is je werk te zien zoals anderen het zien en heel vaak ben je afhankelijk of de zogenaamde hippie, trendy schrijvers of wie het dan ook mogen zijn die beslissen of ze je werk loven of afkeuren. Daar waar het commercieel succes betreft kan je de trends volgen. Daar waar het het echte werk betreft wordt je door een publiek op je live optredens beoordeeld dus wat dat betreft zijn er geen problemen. Daar waar het andere opnamen betreft moet je op je eigen gevoel afgaan. Elk nummer dat je schrijft is als de geboorte van een baby, sommige zijn goed en sommige niet, maar je zult, niet tegen staande dat, van allemaal moeten houden.

Rock is een moeilijk genre voor muzikanten om te spelen en is alom een belevenis. Ik ken niet veel mensen, niet veel van mijn vrienden in ieder geval, die thuis rock muziek spelen, of dat ooit gedaan hebben. Als je uitgaat van vroegere dagen, als onderdeel van blues, of wat het dan ook zijn mag, of rock, dan is er altijd rock gespeeld, maar nooit alleen maar. Ik breng Deep Purple album na Deep Purple album thuis en mijn familie en vrienden reageren "Hmmm, ok…Goed". Maar dat is de laatste keer dat dat album gedraaid wordt. Daarna gaan we toeren om dat album te promoten en vergeten het. Het zelfde gebeurde met mijn andere solo album's - ze zijn te veeleisend en kunnen niet op de achtergrond gedraaid worden(lacht). Ik heb 'Accidently on Purpose' mee naar huis gebracht en, in mijn vriendenkring in ieder geval, is het meest gedraaide album dat ik in mijn leven gemaakt heb. 'One Eye To Morocco' past precies in die categorie. Ondanks dat mijn beoordeling duidelijk puur subjectief is. Het zou gek zijn geen standpunt te hebben, is het niet?

(Lacht) Vind je het vervelend dat alles wat je als solo artiest opneemt vergeleken wordt met je Deep Purple materiaal? Als mensen naar je solo platen luisteren, vind je het dan vervelend dat sommige er niet voor open staan en aan Deep Purple denken voordat ze begonnen zijn naar het album in kwestie te luisteren?

Uhm, Ik heb nog niemand ontmoet die dat doet. Eigenlijk denk ik dat er waarschijnlijk een misverstand bestaat over wat vandaag de dag Deep Purple publiek is. Ik heb ongeveer vijf jaar al geen lang haar meer gezien bij een Deep Purple show en ik heb ook geen zwarte T-shirts meer gezien. De gemiddelde leeftijd van ons publiek is ongeveer 18 jaar en ze schijnen erg ruimdenkend te zijn en erg vrolijk. Zij zingen mee en geven veel energie. Het is niet meer de menigte van vroeger, dat is zeker.

Je had het gevoel dat één track het speerpunt van 'One Eye to Morocco' was. Op dat moment bestond die track alleen uit muziek en later werd het de titelsong van het album. Hoe kwam het dat de muziek van deze track jou het gevoel gaf dat dit het speerpunt van album moest zijn?

Uhm, dat idee had ik. Het hete niet "One Eye to Morocco", ondanks dat ik eigenlijk vergeten ben hoe het hete - het had alleen een nummer denk ik. Het project bestond eigenlijk uit 38 nummers en dat was de track die er boven uit stak. Ik dacht "Alles moet hieraan voldoen, dat is het criterium". Als een track paste in wat eigenlijk "One Eye to Morocco" was, dan kwam het op het album, of in ieder geval de verkorte lijst. Als een track niet paste op "One Eye to Morocco" dan ging het weer terug in mijn collectie. Ik ben blij dat het album dit proces onderging, omdat het voelt alsof het bij elkaar hoort, in de zelfde kamer op de zelfde tijd. Het klopte allemaal precies

Veel van de tracks op "One Eye to Morocco" zijn samen met Steve Morris of Michael Lee Jackson geschreven. Hoe zou je de chemie van het tekst schrijven willen beschrijven tussen jou en deze jongens?

Uhm, eigenlijk zijn het vrienden. Interviews hebben overeenkomsten met het schrijven van liedjes; de meeste goede interviews lijken erg op conversaties, zijn geen vraag en antwoord spel. Daar waar het vrienden betreft, de reden van de chemie tussen mij en Steve Morris is gebaseerd op bier. Hij komt van Liverpool en we brengen samen enkele dagen werkend in de studio door. Hij zegt "Wat denk je hiervan?". Ik antwoord "Ok, cool", en vervolgens werken we verder aan dat idee. "Wat denk je hiervan?". Zeg ik en Steve antwoord "He. Ja, ok". Dan nemen we wat idees op hum-de-hum, met wat ik onzin tekst noem. Ik ben bezorgder over het geluid van de woorden, als ook over de melodie, de structuur, de arrangementen en de begin fase dan met de eigenlijke teksten. De teksten worden later opgeschreven. Het is zelfs zo dat als een track niet in een ver gevorderd stadium is wat betreft onzin tekst en een redelijk compleet arrangement wat vers en refrein betreft dan word die track na ongeveer 20 minuten zo wie zo gedumpt. Als het geworstel wordt na ongeveer 20 minuten dan is het niet meer natuurlijk. Wat dat betreft hebben Steve Morris en ik hier dezelfde denkwijze over.

Steve is nogal een rocker en wil graag overal veel donderende drum en gitaar solo's toevoegen. Dat is de reden dat we hem niet in de studio wilde hebben toen we 'One Eye to Morocco' opnamen. Ik wilde niet dat het album deze vormgeving bevatte. Michael Lee Jackson is een Amerikaan en heeft veel van dat Amerikaanse zuidelijke blues en rock gevoel overgenomen dat wij in de UK niet hebben. Derhalve gaf hij dus veel. Toen hij onderdeel uitmaakte van de groep, tijdens mijn laatste solo toer in de US, speelde hij een track genaamd "Texas State of Mind". Ik dacht "Dat jat ik voor mijn volgende album". Dit kon ik niet zelf schrijven, niet met Steve Morris of hoe dan ook. "Texas State of Mind" is een puur Amerikaanse inbreng en toch kan ik dat nummer vertolken en mij er goed bij voelen. "Texas State of Mind" is een road song en gaat over een jongen die hitsig word terwijl hij naar zijn vriendin rijd. Dat is een gevoel dat iedereen kan begrijpen.

Dus je hebt het gevoel dat liedjes schrijven extreem natuurlijk en organisch is?

Organisch, ja. Zoals ik al zei heeft het grotendeels met bier te maken en is toevallig een hobby, om het zo te zeggen. Echt waar, ik besteed ongeveer 25 % van mijn tijd aan het schrijven van muziek. De rest van de tijd schrijf ik andere dingen. Ik had nog steeds genoeg tijd over, dus liedjes schrijven doen we graag. Als je een schrijver bent vind je het leuk om te schrijven. Als je een liedjes schrijver bent dan schrijf je graag liedjes. Als je een schilder bent dan geld daarvoor hetzelfde. Ik heb andere dingen die ik doe in mijn leven - Ik maak graag meubels. Ik ben redelijk goed met hout, dus als ik de kans krijg timmer ik meubels in elkaar. Wij hebben geen tekort aan meubels als je begrijpt wat ik bedoel.

Lees je veel boeken?

Ja, dat doe ik ook veel. Zeker weten

Heb je laatst nog speciale boeken gelezen

Ehm, Ja. 80% van de boeken die ik lees zijn gerelateerd aan onderzoek voor de 2 onderwerpen waar ik de het grootste deel van mijn tijd aan besteed, wetenschap en theologie. Vandaag de dag is het veel makkelijker, ik hoef niet meer zo vaak naar de bibliotheek te gaan of zo en kan heel veel onderzoek online doen. Ik kan iedereen Edwin Abbott's 'Flatlands'(1984) aanraden om te lezen. Dit geeft de lezer een geheel nieuw perspectief over niet alleen de Victoriaanse cultuur maar ook het begrijpen van dimensies op een heel simpele manier. Wat de rest betreft lees ik rotzooi, troep en zo. Op dit moment lees ik 'The Ground Beneath Her Feet'(1999) van Salman Rushdie

Hoe ontwikkelt de roman zich tot nu toe?

Het is rommel…..Nou ja, geen rommel. 'The Ground Beneath Her Feet' is prachtig geschreven maar het is niet zo prachtig geschreven als met een understatement zoals bij John le Carré. Hem beschouw ik als een veel betere roman schrijver dan Salman Rushdie. Rushdie is goed, maar mijn God, wat kan hij zwammen(lacht)

Waarom prefereer je John le Carré's roman schrijven?

John le Carré zwamt niet en hij kan zich in alle opzichten net zo goed uitdrukken als Rushdie. In feite drukt hij zich beter uit omdat hij een meer impressionistische type uitbeeldt met zijn pen dan Rushdie. Rushdie echter kan je laten verdwalen in een mooie…… soms heb ik binnenpretjes over de karakteriseringen.

Waarom heb je bij 'One Eye to Morocco' er voor gekozen geen rock rhythm sectie te gebruiken? Nou ja, dat zou belachelijk geweest zijn. Als ik een rock album zou willen opnemen denk ik niet dat ik er daadwerkelijk één opgenomen zou hebben. Op heb moment ben ik zeer tevreden met Deep Purple met betrekking tot de rock die ik kan verteren en met de uitdaging dat iedere show iedere avond anders is. Iedere show is dusdanig anders dat je er bang van wordt als je op het podium staat. Ik ben behoorlijk tevreden in die richting. Op een zeker moment veranderde alles, denk ik.

Ik luisterde veel naar blues, veel rhythm en blues, veel Tamla en Motown, veel soul, veel rock en roll en veel naar jazz tijdens mijn opvoeding. Ik ben met muziek opgegroeid: Mijn opa was een opera zanger en mijn oom was een jazz pianist. Als kind was ik een koorknaap sopraan in het kerkkoor dus ik begreep en waardeerde veel muziek tijdens mijn opvoeding. Daarop volgend werd alles gecategoriseerd en muteerde uiteindelijk in het genre dat heavy rock en later heavy metal genoemd werd. Het werd een generatie affaire of het nou heavy metal, grunge of wat dan ook was. Veel van dit materiaal werd gedomineerd door de rhythm sectie en door histrionische gitaar solo's. Het had meer met de impact te maken en het stuwende karakter van die kracht en al dat soort dingen. Dat is briljant en ik heb daar in zijn geheel geen probleem mee. Ik ben zelf vele malen in die situatie geweest maar er zijn zoveel doodlopende straatjes waar je in terecht kan komen waar het dat betreft en er zijn daar en tegen maar zo veel solo's die je kunt opnemen.

Ik wilde echt dat de muziek op een andere manier gedragen werd dus vermeed ik een rock rhythm sectie. Ik wilde Ringo Starr achter de drums om het zo te zeggen en wilde niet dat de gitaar altijd de stemming bepaalde maar misschien door een flugelhorn of een alto sax of iets in die richting. Ik was in het geheel niet geïnteresseerd in wat je het genre kan noemen.

Dus je houdt van Ringo Starr's stijl van drummen? Nam je mij letterlijk(lacht)?

Zoals je gezegd hebt, wilde je Starr's stijl van drummen op 'One Eye to Morocco'?

Nee, nee(lacht). Ik probeerde uit te leggen dat ik geen drum dubbelslag wilde.

Zijn er concerten die je in je jeugd gezien hebt die een grote indruk op je gemaakt hebben?

Ja zeker - Ik heb er laatst nog met een vriend over gesproken. Ja, de Rolling Stones. Heel vroege Stones concerten. Chuck Berry had in 1961 een track genaamd "Come on" opgenomen en de Stones hebben dat gecoverd in 1963. "Come on" werd hun eerste hit, ik zag ze dat nummer een paar weken daarvoor live spelen tijdens een concert in Hayes, West Middlesex. Ze stonden op een hoek podium, het zaaltje was barstend vol. Ongeveer 80 of 90 mensen waren er in dat zaaltje. Mensen zwaaiden niet met hun armen of juichten niet hard. In die dagen was het publiek een stuk cooler maar de atmosfeer was geladen. Ik herinner mij Charlie(Watts, drums), die er vandaag de dag nog steeds zo uitziet. Bill(Wyman) ondertussen hield zijn bas gitaar in een loodrechte houding, ik dacht dat dat was vanwege het feit dat hij geen ruimte had op het podium. Het mooie van (Mick)Jagger was de impact: met zijn slangen heupen en dat soort dingen zag hij er indrukwekkend uit. Een ander mooi iets van Jagger was zijn harmonica spel dat was absoluut fantasties - In die tijd was iedereen voornamelijk met de harmonica bezig. Dus ja, dat is er één. Ik kan je 100 andere geven

Ondanks dat je er nog 100 kan opnoemen zijn er nog 1 of 2 indrukwekkende concerten die je je in het bijzonder herinnert? (lacht) Ja, het meest belangrijke optreden in mijn leven was mijn eerste show met Deep Purple. Dat vond plaats in de Londonse Speakeasy Club in augustus 1969. Er waren ongeveer 40 mensen in de zaal, misschien 60 als je Keith Moon meerekent. Het was fantasties. Ik keek naar Roger en zei "Tjonge, dit is waar ik van gedroomd heb mijn vriend. Dit is het soort groep waar je jaar na jaar aan werkt om er bij te komen". Een ander moment dat ik mij herinner gebeurde aan het einde van een lange dag in Dublin toen ik deel uitmaakte van Black Sabbath. Twisted Sister en Motorhead stonden ook op de lijst en het was één van die klassieke momenten. Motorhead bestond uit Brian Robertson(ex-Thin Lizzy) op de gitaar die in zijn Y-vormige onderbroek over het podium sprong en die er in zijn geheel incorrect uitzag tegenover Lemmy(Kilmister, zang) en Philthy(Phil Taylor, Drums). Wij stonden te wachten om het podium op te gaan en Motorhead was op dat moment in de kleedkamer. Brian hupte naar ons toe en zei "He, we hebben onze nieuwe single niet gespeeld" Lemmy draaide zich om en zei: "Ik speelde het als tweede".

Filthy zei: "Ik als vijfde". Dat was absoluut een mooi klassiek moment

Je zei dat je beste concert voor een publiek van 40 mensen was. Was dat je eerste concert als onderdeel van Deep Purple, welke je net beschreven hebt?

Dat was de beste show van mijn leven ja. De eerste was fantasties, zeker weten

Zijn er andere concerten in het verleden die ook maar in de buurt komen van je eerste concert bij Deep Purple als zanger?

Nee. De eerste is altijd de beste, toch? Absoluut. Over het algemeen is de eerste keer van alles het beste. Die ervaring is gewoonweg opwindend, je vergeet er geen moment van. Het is gewoon te gek. Helemaal te gek. Je kunt voor een publiek van een kwart miljoen mensen spelen en zeggen "Wow, dat is te gek", of je kan een toer gemaakt hebben door Sovjet Unie voor de val van de muur. Ik speelde 3 dagen met mijn eigen band in voetbal stadions. De dorpsbewoners kwamen met hun hele vee stapel en hadden absoluut geen idee wie wij waren of waar we vandaan kwamen. Het was wel een beleving, zoals een circus dat in de stad komt. Ik speelde 3 avonden in de Olympic Hall in Moskou en was de eerste westerse artiest die daar ooit gepeeld had. Ik reisde door Tsjetsjenië en Georgie over de Kaukasus naar Makhachkala in Dagastan aan de Kaspische zee. Deze ervaringen waren ook adembenemend. Iedere eerste keer in welk land dan ook, de eerste keer van alles eigenlijk zou je denken is de keer die je je zult herinneren. Aan de andere kant, iedere avond op het podium is ook een nieuwe belevenis. Tijdens de lunch op iedere concert dag krijg ik vlinders in mijn buik. Dit alles gezegd hebbende, het beste concert van mijn leven was in augustus 1969.

Kan je de tekstuele inhoud van 'One Eye to Morocco' bespreken?

Nee, dat kan ik echt niet. De meeste teksten hebben de neiging om nogal cryptisch te zijn. Om te beginnen, de songs zijn allemaal geschreven met het geluid van de woorden in gedachten. Betekenis komt later, dus ik probeer te schilderen met woorden wat ook de reden is dat sommige teksten nogal vloeiend zijn. Één nummer, namelijk "Girls Goes To Show", is mijn favoriete nummer van 'One Eye to Morocco'. Heel belangrijk is dat dit nummer een prachtige bas lijn heeft. De bas lijn heeft een reggae achtig gevoel welke mij naar de zon brengt. In feite is het nogal donker en wreed(lacht). "Girl Goes To Show" gaat over het backstage zijn tijdens een concert, maar het verhaal is op een iet wat andere manier verteld. Sorry, die rottige verkoudheid - het is bijna weg.

"Change My Ways" was eigenlijk ongeveer 10 jaar geleden aan Deep Purple voorgesteld en dat is de enige keer dat ik dat gedaan heb. Ik herinner mij Steve Morse(Deep Purple gitarist) die de kamer gniffelend verliet en zei "Ian, denk je serieus dat Deep Purple een nummer opneemt dat maar één akkoord heeft?" Ja, natuurlijk. Waarom niet? (Maurice) Ravel deed dat met de Boléro(1928). Ik weet dat hij een grapje maakte en ik ook tot op zekere hoogte. "Change My Ways" was best een belangrijke song. Het was geschreven in een tijd dat ik volwassen werd. Ik realiseerde mij dat ik anders naar de teksten moest kijken en weg moest van het snelle auto's, losbandige vrouwen achtige syndroom. Als je iets te zeggen hebt zijn zulke teksten nog steeds interessant, maar, zoals met een gewoonte, word het een beetje een cliché. Het nummer gaat over de observaties van onze verschuiving van de koude oorlog naar de opwarming van de aarde en hoe ik mijn manier van doen verander, of zou moeten, en hoe muziek veranderd is. Ironisch genoeg was dat niet het geval met de muziek aangezien dat allemaal in één akkoord geschreven was. De Dynamiek en teksten zijn gecreëerd door middel van volume, pauzes, grooves en dingen in die stijl. Aan het eind natuurlijk kenmerkt "Change My Ways" een dramatische verschuiving over de laatste anderhalve ladder die regelrecht van Ravel gestolen zijn.

Wordt er een muziek video opgenomen ter support van 'One Eye to Morocco'?

Ik weet het niet. Zoals met alles, als er aan mij gevraagd word om een video op te nemen voor 'One Eye to Morocco' dan zal ik dat zeer zeker doen. Ik heb het niet zo op mensen die muziek luisteren met hun ogen, maar het is nogal populair vandaag de dag, denk ik.

Ga je toeren ter support van 'One Eye to Morocco'?

Nee. Op het moment heb ik geen plannen. Als ik al plannen had dan zouden die niet voor een toer zijn. Ondanks het feit dat er best veel interesse voor is. Ik ben met iets bezig. Maar ik houd me op het moment in. Aanvankelijk wilde ik voelen of er vraag naar was. Ten tweede ben ik toch te druk met Deep Purple. Als ik een gekke choreograaf kon vinden zou ik graag een big band productie samenstellen die bestaat uit 12, 15 - of hoeveel er voor nodig zijn om de nuances te verkrijgen die nodig zijn voor dit soort muziek.

Andere dingen van de laatste jaren kunnen er bij gehaald worden als onderdeel van het programma en ik zou stoom af kunnen blazen. Ik zou de muzikanten in de schaduw of zoiets plaatsen aangezien ze maar voor een tijdje interessant zijn. De productie zou dan moeten bestaan uit een aantal draaiende dervishes, Flamingo dansers, avantgarde, jazz en ballet. Ik bedoel geen grote song en dans productie maar iets subtieler, een versierseltje hier en een versierseltje daar. Het is iets om naar te kijken. Terwijl als het een ander soort van productie zou zijn je bijvoorbeeld naar een gitaar solo zou kijken. Dat kan interessant zijn om naar te kijken. Echter in dit geval zorgen deze kleine versierseltjes voor een visuele verfraaiing van de show. Als ik een promotor kan vinden die knettergek is om de show te boeken en te promoten en een choreograaf, dan bestaat de kans dat ik de show op een dag in elkaar zet. Het zou dan wel in een theater opgezet moeten worden omdat ik, om het zo te zeggen, niet met de show de straat op wil. Het zou een aantal avonden in één theater moeten zijn en vervolgens een aantal avonden in een ander theater

Hoe houd jij je stembanden in vorm, en zorg je ervoor dat deze op hun best zijn tijdens een live optreden?

Ik probeer over die verdomde verkoudheid heen te komen. Gedurende de laatste paar weken in Zuid Amerika was het moeilijk werken omdat ik stikte(lacht). Met de andere leden is het precies hetzelfde. Laatst had Ian Paice problemen met nierstenen en moest geopereerd worden. Hij speelde drum met slangetjes en al dat soort dingen. Voor ongeveer 2 weken bloede hij daar beneden maar hij zeurde niet. Steve Morse had een gebroken pols na een motor ongeluk. Vlak voor de eerste show. Hij sneed het gips er af hield al zijn vingers omhoog en zei "Ok, deze werkt, en deze werkt en mijn duim werkt. Deze twee tapen we vast en houden de solo's kort" (lacht). Het is een leuke groep jongens en ze staan achter je. Je stem in vorm houden is niet echt het grootste probleem, het hoort bij je fysieke gestalte. Om eerlijk te zijn is het niet iets waar ik aan denk.

Zijn oudere nummers moeilijker te spelen?

Er is maar één nummer dat ik live niet meer speel en dat is "Child In Time". Ik heb dat nummer ongeveer 17 jaar niet meer gespeeld, maar dat nummer bracht me zo wie zo in het ziekenhuis. Ook toen ik een kind was (lacht). Het was meer een Olympische gebeurtenis dan een song. Nee, er is helemaal geen probleem met het normale bereik. Het werkt allemaal nog prima. De nummers die we spelen waarvoor ik naar een hoger bereik moet zijn onder andere "Space truckin'", "Highway Star" enz.. We spelen deze nummers iedere avond.

Kan je ons een update geven over de plannen van Deep Purple voor de komende maanden?

Ehm, we hebben shows tot aan januari 2010. Ik ben een dag of 2 thuis om de was te doen. We doen een paar enkele shows in Brussel, Berlijn en Dubai en dan gaan we optreden in Japan, Rusland en een serie Europese concerten. We hebben shows in Zuid Afrika en Noord Amerika als ook in de UK in november. Daarna toeren we tot voorbij kerst en januari door Frankrijk, en zo gaat het verder.

Zijn er plannen om Deep Purple's 19de studio album op te nemen?

Nee, er zijn geen plannen. Het is als met alles denk ik. Wij maken geen plannen - op eens gebeurd het.

Heb je een boodschap voor de fans van Deep Purple en fans van je solo materiaal?

Ja. Geniet (lacht). Blijf in contact. Ga naar gillan.com en blijf op de hoogte - de site heeft alle laatste nieuwtjes.

Ok, bedankt voor het interview Ian. Het wordt zeer gewaardeerd.

Rustig aan.

top