Rockpages Web Magazine (Griekenland)

Ian Gillan

One Eye To Morocco

Edel

Je moet niet weer een hard rock album verwachten van Ian Gillan, na een 40 jarige carrière in de muziekwereld, ondanks dat, na minimaal 54 van de 63 jaar te hebben doorgebracht in een muzikale omgeving, beginnend met zijn familie, de bands waar hij in zong, klein of groot, brengt de zanger een ander solo album uit, deze maal als tribuut naar zijn invloeden, buiten zijn Deep Purple prisma.

Eigenlijk is dat waar de titel over gaat. Wanneer je ergens op gefocussed bent maar je kan je gedachten er niet bij houden. Net als op je werk, denkend aan het weekend, of net als een kind in de klas denkend aan de vakantie.

Het album heeft een "persoonlijk" karakter, wat een totaal vrij en grens overschrijdende artistieke expressie van de artiest zijn identiteit betekend. Als we naar iets muzikaals, in gelijke trend, zoeken in gillan's verleden dan praten we over "Naked Thunder" (1990), zijn samenwerking met Roger Glover in 1988 en het Accidentally on Purpose" album. Het is zeer zeker veel beter dan zijn laatste album "Dreamcatcher" (1997), en dat komt waarschijnlijk door de aanwezigheid van geschikte muzikanten inplaats van drummachines en loops. Zeker, Michael Lee Jackson en Steve Morris op de gitaar, Rodney Appleby op bas, Howard Wilson op de drums, Joe Mennona op de saxofoon, Lance Anderson op de Hammond en Jesse O'Brien op de Keyboard - min of meer dezelfde groep muzikanten die op "Live in Anaheim" speelde - geeft het album een levendig karakter en maakt Gillan's reis door funk, blues, soul en natuurlijk rock'n'roll heel interessant.

Dus als je een nieuwe "Toolbox, of "Mr. Universe" verwacht vermijd deze dan. Maar als je je eigen "Morocco" hebt, dan zal je waardering en sympathie hebben met deze zet van de grote Ian Gillan...

Yiannis Dolas